Aðsend grein eftir Jakobínu Ólafsdóttir

Ýmis grundvallaratriði Icesave málsins gleymast gjarnan í hita leiksins. Íslenska ríkisstjórnin hefur aldrei borið neinar skuldbindingar gagnvart Icesave.

Það segir skýrt í tilskipun ESB að ekki sé heimilt að skuldbinda skattborgara vegna innstæðna í bönkum. Tilskipunin er svohljóðandi:

„The system (tryggingarsjóðurinn) must be in existence and have been officially recognized when this Directive is adopted,“ og „The system must not consist of a guarantee granted to a credit institution by a Member State itself or by any of its local or regional authorities“.

Þetta þýðir skylt var að stofna tryggingasjóð en það má alls ekki veita honum ríkisábyrgð. Það stríðir gegn samkeppnissjónarmiðum ESB að veita einstökum bönkum eða tryggingarsjóðum innstæðna ríkisábyrgð. Það gildir auðvitað hvort sem um er að ræða fyrirfram eða eftirá gjörninga. Það stríðir einnig gegn samkeppnissjónarmiðum ESB að veita sjóðnum ríkisábyrgð á lánasamning „loan agreement“ eins og ríkisstjórnirnar kalla ómyndina sem er afsprengi nauðungar nýlenduveldanna.

Bretar og Hollendingar hafa verið iðnir við að endurtúlka atburðarásina og ýmsar staðreyndir málsins. Bretar og Hollendingar sækjast eftir að brjóta niður fullveldisvarnir Íslendinga enda er það í anda nýlenduveldanna sem ekki hafa yfir miklum auðlindum að ráða í eigin landi. Það er hins vegar erfitt að skilja Íslendinga sem taka að sér að endurskilgreina atburðarásina og staðreyndir Íslendingum í óhag.

Í Aftonbladed er lögð fyrir Þórólf Matthíasson eftirfarandi spurning:

„Har den Islandske staten garantert for Engelske og Nederlandske innskot? Var dei Islandske bankane med i noko form for sikringsfond? Dersom svaret er nei. Kvifor skal Island haldast avsvarlig.“

Og hann svarar á eftirfarandi hátt:

„Island hadde og har en garantifond. Garantifondet skulle garantere de förste 20.887 euros på bankkonto (ikke pengemarkedsfond eller andre „spekulative“ plasseringer) i filialer til Islandske banker. Denne garantien gjelder for hele EES. DVS det spiller ingen rolle om kontoen er i filial i Raufarhöfn, Reykjavik, Röst eller London. Icesave avtalen forholder seg til hvordan Island oppfyller denne forpliktelsen. I henhold til innskytere i filialer i Island så er saken den at innskyterne der har ikke tapt en krone. På sett og vis betyr Icesave avtalen at regjeringene i Holland og i England godtar at den islandske regjering forskjellsbehandler folk i EES på grunn av de ekstraordinære omstendigheter Island befandt seg i i oktober 2008.“

Þórólfur er spurður hvort að bankarnir hafi ekki verið með tryggingasjóð en svarar því til að Ísland hafi verið með tryggingasjóð.

Hann virðist vera að reyna að telja norskum almenningi í trú um að ríkið hafi borið skyldur gagnvart tryggingarsjóðnum sem er sjálfseignarstofnun og ekki í eigu ríkisins. Ríkið ber hér engar skyldur eins og Þórólfur heldur fram og reyndar er ríkinu ekki heimilt að ábyrgjast sjóðinn samkvæmt tilskipunum ESB sem íslendingar hafa innleitt.

Alvarlegasta misfærslan í málflutningi Þórólfs tilvísun í að ríkið hafi mismunað fólki vegna Icesave reikninganna en það er alveg á hreinu að ALLIR sem áttu fé í bönkunum á Íslandi sitja við sama borð þegar kemur að tryggingu innistæðna. Það hefur alltaf legið fyrir og það veit Þórólfur mætavel.

Þótt að Íslenska ríkið hafi tryggt innistæður í íslenskum bönkum gagnvart öllum þeim sem áttu innistæður í hér á landi er það ekki á nokkurn hátt mismunun þar sem ríkið bar enga ábyrgð á þessum einkabönkum og miðuðu aðgerðir ríkisins að því að bjarga íslenska efnahagskerfinu með fjármunum Íslenskra skattgreiðenda.

Tryggingarsjóði innstæðueigenda og fjárfesta bar hins vegar að bæta öllum skaðann hvort sem um er að ræða í útibúum á Íslandi eða erlendis.

Íslenska ríkið ber hins vegar ekki samsvarandi skyldur.

Sem prófessor við Háskóla Íslands ætti Þórólfur að skynja þennan mismun.

Það er mikilvægt að halda til haga staðreyndum og hinni raunverulegu atburðarrás. Ástæðan fyrir því að Bretar og Hollendingar vilja ekki að málið fari fyrir dómstóla er að í raun bera íslenskir skattgreiðendur engar skyldur í málinu. Þeir hafa valið að beita valdastofnunum á borð við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn og ESB til þess að þvinga Íslendinga til þess að taka á sig óréttmætar skuldbindingar. Íslensk stjórnvöld hafa valið þá leið að beygja sig undir þvinganir Alþjóðagjaldeyrissjóðsins, Breta og Hollendinga til þess að fyrra sig þeim vanda að takast á við erfiðar aðstæður með því að fórna framtíð og velferð komandi kynslóða.